Quentin Jerome Tarantino
سینما

کوئنتین تارانتینو؛ بررسی آثار کارگردانی که خشونت را دوست دارد!!!

البته که بیل را بکش فیلم خشنی است، اما فیلمی از تارنتینو است. کسی که به کنسرت متالیکا می‌رود از مسئول سالن نمی‌خواهد که صدای موسیقی را کم کند.

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندید به صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید

خشونت یکی از مهمترین و اصلی ترین پایه های فیلم های کوئنتین تارانتینو است که طرفداران کم و البته خاص خود را دارد. هر چند که فیلمهای کوئنتین تارانتینو همه سر شار از صحنه های خونین و مشت و لگد و کشت و کشتار است و بیشتر کاراکترهای فیلمهای وحشتناکش همیشه زخمی و یا خونین هستند، اما تکنیک های عجیب و زیبای کارگردانی و فیلم سازی او بین تمامی کارگردان های صاحب سبک در هالیوود یک و نمونه است.

تعداد فیلمهایی که این کارگردان در پرونده هنری اش دارد انگشت شمار است، اما همین تعداد می تواند یک آکادمی بسیار معتبر برای هنرآموزان باشد.

این بار در نت‌نوشت شما را با آثار کوئنتین تارانتینو، کارگردان صاحب سبک خشونت در هالیوود آشنا می کنیم.

قهرمان بسکتبال کارگردان شد

کوئینتین تارانتینو با نام دقیق انگلیسی Quentin Jerome Tarantino در ایالت تنسی امریکا در سال ۱۹۶۲ متولد شد. پدرش بازیگر و نوازنده و مادرش پرستار بود که بعد ها از یکدیگر جدا شدند و منبع الهامات کودکان طلاق در فیلمهای او شدند. کوئینتین تارانتینو قهرمان بسکتبال بود که نهایتا در سن ۱۵ سالگی تصمیم گرفت در کلاسهای بازیگری شرکت کرده و این عامل سبب ترک تحصیل او شد.

او در دهه ۹۰ میلادی به عنوان یک کارگردان، بازیگر و فیلم نامه نویس خبره جوایز بسیاری از جمله اسکار و نخل طلایی را از آن خود ساخت. کوئینتین تارانتینو را کارگردان دی جی می نامند، چرا که او به نحوه کاملا عجیب و شگفت انگیزی از موسیقی در فیلمهایش استفاده می کند، خلق صحنه های بسیار خاص همگام با موسیقی یکی از هنرمندی های این کارگردان است.

او دریکی از مصاحبه ها گفته است که در حین گوش دادن به موسیقی فیلم نامه را می نویسد و طبق زیر و بم موسیقی آنها را می چیند. تارانتینو در کارنامه خود فیلمهای انگشت شماری دارد که هر کدام از آنها یک کلاس درس برای هنرجویان در این رشته است. سینمای تارانتینو سینمای کلاسیک و عامه پسند است که توانسته با خلق صحنه های خاص و بازی های جذاب آن را به دنیایی کاملا متفاوت از دیگر کارگردان های تبدیل کند.

تارانتینو و تمایلات شخصی

این کارگردان که تا حالا هیچ ازدواج موفقی نداشته، اعلام کرده است که دوست دارد تا قبل از شصت سالگی پدر شود. او می گوید که : ” انتخاب من این است که در این راه باشم و تمام وقتم را صرف فیلم ساختن کنم ”

رابرت رودریگز و هاروی کایتل فیونا اپل از دوستان بسیاری نزدیک و صمیمی او هستند که او به آنها لقب برادر داده است. این کارگردان پنجاه و چهار ساله تصمیم دارد که خود را در سن شصت سالگی بازنشسته کند و تمام وقتش را صرف نوشتن رمان کند.

تارانتینو از منتقدان سر سخت سینمای دیجیتال است که فیلم های ۳۵ میلی متری را بر هر نوع دیگر ترجیح می دهد.

سگهای انباری Reservoir Dogs

indexReservoir Dogs

چند سارق جهت سرقت از یک فروشگاه الماس اجیر می شوند، چندی از آنها در حین دزدی کشته شده و یکی از آنها زخمی می شود. یکی از آنها که پلیس کمین کرده را در می یابد آنها را لو می دهد…

در این فیلم هیچ گاه صحنه اصلی دزدی مشاهده نمی شود و سارقان با نامهای مستعار آقای سفید آقای صورتی، آقای نارنجی و . . . خوانده می شوند. این فیلم که به بررسی ماجرای قبل و بعد یک سرقت است در سال ۱۹۹۲ توسط تارانتینو ساخته شد.

بازیگران آن هاروی کایتل، تیم راث، استیو بوشمی، کریس پن و خود کارگردان یعنی  تارانتینو می باشد. این فیلم در همان سال همراه با یک موسیقی راک به صورت کتاب صوتی در آمد.

نخستین فیلم تارانتینو بود که نماد خشونت و باند بازی را در آن به همه طرفدارانش القا کرد.

چهار اتاق Four Rooms

Four Rooms

فیلم بعدی این کارگردان چهار اتاق یا بهتر است بگویم یک کمدی امریکایی چند کارگردانه است. چهار اتاق توسط آلیسون آندرس، الکساندر روکول، رابرت رودریگز و خود کوانتین تارانتینو کارگردانی شده است. این فیلم برگرفته از چندین داستان کوتاه است که در شب سال نو در لس آنجلس اتفاق می افتد.

تیم راث شخصیت اصلی داستان است که چهار دیدار بسیار متفاوت در یک هتل را پشت سر می گذارد.

بازیگران زیادی از جمله والریا گولینو، لیل تیلور، آیونی اسکای و خود تارانتینو در این فیلم ایفای نقش می کنند.

بیل را بکش Kill Bill

Kill Bill 1

بلند ترین و مشهور ترین فیلم سبک تارانتینو بیل را بکش نام دارد که در دو بخش تهیه شد. بیل را بکش ۱ و ۲ ابتدا قرار بود در یک فیلم باشند و به صورت یکجا بر روی پرده سینما نمایش داده شود ولی به دلیل طولانی بودن زمان آن، فیلم به دو بخش یک و دو مجزا شد.

بیل را بکش یک و دو با مدت زمان چهار ساعته از موفق ترین آثار این کارگردان به شمار می رود.

داستان از این قرار است که در یک مراسم تمرین ازدواج که جهت یک عروسی بزرگ بوده است، گروهی مسلح حمله می کنند و تمامی افراد را به قتل می رسانند تنها شخص عروس زنده می ماند که آن هم به شدت کتک خورده و مورد آزار و تحقیر قرار می گیرد. درست زمانی که عروس اعلام می کند که از بیل ( سر دسته گروه مسلح ) حامله است بیل به سر او شلیک می کند عروس بعد از چهار سال از کما برمی گردد و…

مبارزه های خشن و طراحی صحنه های فوق‌العاده زیبا و سینمایی از خصوصیات برتر این فیلم است. بخشهایی از این فیلم به قدری خشن و دور از ذهن است که به صورت کارتونی و فان در آمده است.

تاثیرات بروس لی که در تارانتینو وجود داشته نیز در این فیلم مشهود است و از حرکات و لباس او نوعی الهام گرفته شده است. این فیلم اکشن در سال ۲۰۰۳ توانست فروش گیشه فوق العاده خوبی داشته باشد.

فیلم بیل را بکش دو نیز که در ادامه این داستان آمده است در سال بعد یعنی ۲۰۰۴ به روی پرده سینما ها رفت و همچنان با استقبال بی نظیری مواجه شد. در سال ۲۰۰۹ این دو فیلم که زیبایی خاصی در داستان بلند آن مشاهده می شود در رده فیلمهای برتر سینما قرار گرفت.

حرامزاده های لعنتی Inglourious Basterds

Inglourious Basterds

در سال ۲۰۰۹ فیلم دیگری از این کارگردان ساخته شد که جنبه کاملا تخیلی داشت. حرامزاده های لعنتی فیلمی در باب جنگ جهانی دوم و رایش سوم است که قصه ای حقیقی نداشته و تخیل نویسنده را در بر می گیرد.

طبق گفته خود تارانتینو ده سال تمام بر روی شخصیت آلدو با بازی برد پیت فکر می کرده است. برد پیت در این فیلم نقش یک جوخه حرامزاده بی رحم را دارد که بر روی پیشانی اش علامت سواستیکا حک می کند. این فیلم جوایز بسیاری از جمله اسکار، گلدن گلوب و جایزه جشنواره کن در سال ۲۰۰۹ را به خود اختصاص داد.

هشت نفرت انگیز The Hateful Eight

The Hateful Eight

کمدی تلخ و سیاه تارانتینو که در دسامبر ۲۰۱۵ سر و صدای بسیاری کرد هشت نفرت انگیز بود. همانند همه آثار تارانتینو از موسیقی به جا و مناسبی برخوردار بود که توانست جایزه گلدن گلوب در این زمینه را کسب کند.

فیلم هشت نفرت انگیز که سبک وسترن دارد با بازی زیبای بازیگرانی همچون ساموئل ال جکسون، کرت راسل و خود کارگردان یکی از بهترین و برترین کارهای این هنرمند به شمار می رود.

داستان از این قرار است که در دوران جنگهای نژادی هشت فرد با گذشته و شخصیت هایی کاملا متفاوت طی یک اتفاق همگی در یک مسافر خانه بین راهی کنار هم قرار می گیرند و اتفاقات جالبی بین آنها رخ می دهد…

این فیلم توانست در زمینه تصویر برداری، نقش مکمل زن و موسیقی صاحب اسکار شود.

برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

یک × پنج =

برو بالا