بوی خوش زن فیلمی از مارتن برست محصول 1992 آمریکا
سینما

بوی خوش زن فیلمی از مارتین برست (Scent of a Woman 1992)؛”تانگویی برای تمام فصول”

“بوی خوش زن” فیلمی به نویسندگی و کارگردانی “مارتین برست” و محصول ۱۹۹۲ سینمای آمریکا است. فیلمی که بالاخره باعث دیده شدن “آل پاچینو” در مقام برنده “مجسمه اسکار” شد. مجسمه ای که امروزه برنده شدنش به نظر شکوه گذشته را ندارد! فیلمِ بازیگر محورِ “برست”، تمام ضعف های فیلم نامه اش را بر دوش بازیگری می‌اندازد که استاد است.

“بوی خوش زن” فیلمی به نویسندگی و کارگردانی “مارتین برست” و محصول ۱۹۹۲ سینمای آمریکا است. فیلمی که بالاخره باعث دیده شدن “آل پاچینو” در مقام برنده “مجسمه اسکار” شد. مجسمه ای که امروزه برنده شدنش به نظر شکوه گذشته را ندارد! فیلمِ بازیگر محورِ “برست”، تمام ضعف های فیلم نامه اش را بر دوش بازیگری می‌اندازد که استاد است. “آل پاچینو” از همان نسلی است که خود سینما هستند. آری “آل پاچینو” وزن فیلم “بوی خوش زن” را به دوش می‌کشد. و چه هنرمندانه دیدگان را محصور می‌کند.

“سرهنگ اسلید: حالا من در زندگیم به یک دو راهی برخوردم
همیشه میدونستم که راه درست کدومه
بی هیچ استثنایی میدونستم کدومه
اما هرگز انتخابش نکردم.
میدونید چرا؟
چون خیلی سخت بود.”

“بوی خوش زن” فیلمی درام است که داستانِ جوانکی دبیرستانی به نام “چارلی سیمز” با نقش آفرینی “کریس ا دنیل” را روایت می‌کند که با سختی مشغول تحصیل در دبیرستانی ممتاز است. چارلی که دانش آموزی با استعداد است، از نظر مالی سخت با مشکل رو به روست. و بدین منظور مجبور به قبول شغل های پاره وقت به منظور کسب در آمد و پس انداز است. در آخر هفته ای چالز آگهی مراقبت از سالمندی را مشاهده می‌کند که پول دریافتی از این کارِ آخرِ هفته کمک شایانی برای تهییه بلیط هواپیما برای روز کریسمس به وی می‌کند. اما شخص نیاز به مراقبت، سرهنگِ بازنشسته ای به نام “فرانک اسلید” با بازی “آل پاچینو” است. شخصی پرخاش جو و مستبد. کسی که تحملش برای اطرافیان نیز دشوار است. در ضمن سرهنگ نابینا نیز هست و همین دلیل به تلخی بیش از حد وی افزوده است.

اما چارلی علاوه بر مشکل سرو کله زدن با سرهنگ، مشکل بزرگتری در مدرسه برایش نا خواسته رغم می‌خورد. شاهد ماجرایی می‌شود که شهادت دادن یا ندادنش دردسر های خود را  برایش همراه دارد. مدیر مدرسه آقای “ویلیس” که “فیلیپ سیمور هافمن” فقید نقش آن را بازی می‌کند به چارلی تا پایان عید پاک فرصت می‌دهد تا شهادت بدهد. و چارلی با چنین جنگ و اندوهی درونی تعطیلات خود با سرهنگ را آغاز می‌کند.

بوی خوش زن فیلمی از مارتن برست محصول 1992 آمریکا

بوی خوش زن فیلمی از مارتن برست محصول ۱۹۹۲ آمریکا

“بوی خوش زن” فیلمی انسانی است. فیلمی که به دنبال معنا و هدف بخشیدن یا به عبارتی ایجاد معنا برای زندگی است. سعی بر نمایشِ نوعی سطحی از تفکر اگزیستاسیالیمی دارد که سال ها قبل از زبان “سارتر” و دیگر متفکران خوانده ایم. سرهنگی که پس از نابینایی تماما به عقده تبدیل گشته است. انتقامی که تلاش می‌کند هر ثانیه از خود و آدم ها بگیرد. آنقدر تلخ و بی معنی شده است که هر لحظه به عذابی الیم می‌ماند. اما اینک در اواخر عمرش تصمیم به عقده گشایی می‌گیرد. می‌خواهد بی پروا باشد. خوشگذرانی میان زن ها، سواری با ماشین فراری و نوشیدنی های گران قیمت. انتقامی که از چشم خودش از زندگی می‌خواهد بگیرد. اما چارلی، اخلاق مداری موجه، که وی هم در نوعی پوچی و بی معنایی سر در گم است. مکمل شخصیتی خوبی برای سرهنگ است.

“بوی خوش زن” مشکل فیلم نامه دارد. اما باعث نشده است که تماشای آن خسته کننده باشد. به لطف شخصیت پردازی خوب سرهنگ و چارلی و مدل بازیگر محور بودن فیلم، توانسته مخاطب را بیش از ۲ ساعت با فیلم همراه کند. “آل پاچینو” در این فیلم بی نظیر است. مطمئنا اولین نکته ای که به ذهن همگان پس از سال ها از این فیلم به یاد خواهد ماند، رقص تانگوِ آل پاچینو با حفظ تمام اِلمان های یک نابینا است. سکانسی که وجد برانگیز است. تکه کلام ها و نحوه ادا کردنشان و همچنین ژشت  و شخصیت پردازی در متکلمِ وحده بودن سرهنگ را آل پاچینو به خوبی به تصویر در آورده است. آل پاچینو استادی است که نیازی به جوایزی مانند اسکار ندارد. افسانه ایست که خودش سینماست. یادگاری هایی نظیر “پدر خوانده”، “بعد از ظهر سگی”، “صورت زخمی”، “مخمصه”، “وکیل مدافع شیطان” و جمع کثیری از نقش آفرینی های ماندگار وی، همیشه در اذهان باقی خواهد ماند.

در نهایت؛ “بوی خوش زن” فیلمی در ستایش ساختن زندگی و معنا است. معنایی که اتکا به وجود ذاتی اش از پایه سُست است. هدفی معنایِ یقینی دارد که پایه های آن معنا بر پیِ استوار شناخت و ساختن ایجاد شده باشد. معما و ایمان چالشی است که فرد در خود ایجاد می‌کند. به هر اندازه چالش بزرگتر و عمیق تر، دستاوردی با ساختاری محکم. “بوی خوش زن” فیلمی که نه آنقدر سطحی است و نه آنقدر هنر برای هنر و معنا گرای خالص. تجربه ای زیبا و خاطره انگیز. معنایی که سبب می گردد سرهنگ زن، که کالای محبوبش در ابتدای فیلم است را بالاخره موجودی ببیند که به او نیاز دارد. وجودی پر ارزش که معنا بخش است.

بوی خوش زن فیلمی از مارتن برست محصول 1992 آمریکا

بوی خوش زن فیلمی از مارتن برست محصول ۱۹۹۲ آمریکا

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندید به صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

12 + هفده =

برو بالا