زندگی پی فیلمی از انگ لی محصول 2012
سینما

«زندگی پی» فیلمی از انگ لی (Life of Pi 2012)؛ “چشمانی منتظر به درون”

“زندگی پی” فیلمی عمیق، ماجراجویانه و به شکل خیره کننده ای خوش رنگ و لعاب است. فیلمی به کارگردانیِ “انگ لی”، کارگردانِ تایوانی تبارِ آمریکایی است. “زندگی پی” اقتباس شده از رمان “یان مارتل” به همین نام، نوشته شده در سال ۲۰۰۲ است. کتابی که در همین سال برنده “جایزه ادبی من بوکر” شد.

“زندگی پی” فیلمی عمیق، ماجراجویانه و به شکل خیره کننده ای خوش رنگ و لعاب است. فیلمی به کارگردانیِ “انگ لی”، کارگردانِ تایوانی تبارِ آمریکایی است. “زندگی پی” اقتباس شده از رمان “یان مارتل” به همین نام، نوشته شده در سال ۲۰۰۲ است. کتابی که در همین سال برنده “جایزه ادبی من بوکر” شد.

“در آغاز کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود.” انجیل یوحنا، باب اول.

“زندگی پی” روایتی از سفرِ “پی پاتل” با نقش آفرینی های “سورج شارما”، “عرفان خان” و “آیوش تاندون” در دوره های مختلف زندگی اوست. سفری که “پی پاتل” نه به دریا بلکه به اعماق درون سفر می‌کند. در هندوستان بزرگ می‌شود. هندو بار می‌آید، با مسیح آشنا می‌شود و گریزی به اسلام می‌زند. اما همگی جزئی از کل است. کلی که ماه عسلِ مکاشفه ای است که در دریا انجام می‌گیرد. کشتی شان در راه مهاجرت به کانادا غرق می‌شود. و هم سفرِ چند حیوان، در درون قایق نجات، در آقیانوس آرام سرگردان می‌شود. در طی این سفر هم نشین ببری با نام “ریچارد پارکر” می‌شود. ببرِ بنگالی که ریشه وجودیش تا اعماق کودکی “پی” باز می‌گردد.

“زندگی پی” فیلمی است پر از استعاره و تمثیل. با “جزیره اسرار آمیز” “ژول ورن” همراه می‌شود، “فیدیور داستایوفسکی” را در آغوش می‌گیرد. “بیگانه البرکامو” را از نظر می‌گذراند، میل بقا و دانستن رمز و راز هستی را از وجود “درن آرنوفسکی” بیرون می‌کشد و در نهایت به سانِ “قلعه حیواناتی” در این بیشه زار به دنبال جواب می‌گردد.

“انگ لی” پیش از این به خاطر “کوهستان بروکبک” توانسته بود اسکار بهترین کارگردانی را تصاحب کند و با زندگی پی توانست این عنوان را برای بار دوم به دست آورد. “انگ لی” که خود بر آمده از شرق و بزرگ شده غرب است، در این فیلم سوالاتی جهان شمول می‌پرسد. تعصب را کنار می‌گذارد و به ظاهر مانیفستی برای مخاطبش ارائه می‌دهد. نگاهِ کل به جزئی که در “زندگی پی” نظاره گرش هستیم اما، عمقی رادیکالیسم دارد. نگاهی که به بیش از ۳ میلیون خدای هندو می اندازد، علاقه تغییر دین مدام بین هندو، مسیحیت و اسلامی که در سنین کودکی مدام تکرارش می‌کند. و پدری که خدایش علم است. خدایی شبیه به کلیسای “ساینتولوژی”.اما بی خداست. همه و همه در “ریچارد پارکر” خلاصه می شود.

زندگی پی فیلمی از انگ لی محصول 2012

زندگی پی فیلمی از انگ لی محصول ۲۰۱۲

“ریچارد پارکر(ببر بنگال)” کلید فلسفی حل این پازل برای “پی” است. از درونش خود را به نظاره می‌نشیند. مفاهیم را سبک سنگین می‌کند و به این نتیجه می رسد که شک می‌کنم پس هستم! به اعتقادش بودا، هندو، اسلام و مسیحیت همه یک خدا دارند. همه یک چیز می‌گویند. و تنها ما هستیم که باید بزرگ بیاندیشیم و خدا را تسلیم شویم و راحت بپذیریمش. آیا این اعتقاد “انگ لی” است؟ این نسخه ای است که او برای بشریت می پیچد؟ شاید به یکی از رسالات “ولتر” اعتقاد دارد که می گوید: اگر خدا وجود نمی‌داشت، اختراعش می‌کردند. پیشتر در نمایش کوهستان بروکبک نمایشی ار احساسات و حساسیت های گاها هوس گونه “انگ لی” را دیده بوده ایم. آیا “زندگی پی” هم از این شکل امیال او نتیجه می گیرد؟ به بیانی دیگر می توان اشاره کرد زندگی پی یا در فرم از تکنیکش جا می ماند و یا اصولا ژستِ چنین فرم صقیلی را می‌گیرد و کلامش نمی‌تواند خود را با فلسفه اش همراه کند.

اما “زندگی پی” فراتر نمی‌رود؟ باید گفت که این چنین نیست. در پس لایه ای از حس بقا و میل به شناخت هستی و اراده خداوند که تمام فیلم را پر کرده است. “انگ لی” سراغ ذات آدمی می‌رود. از انسانی که تصورِ دیدن شکار کردنِ “ریچارد پارکر” در کودکی برایش دشوار بود، تا “پی” که چنان بی رحمانه ماهی را صید می‌کند همه ذات آدمی است. از کفتاری که استعاره از انسان می‌شود، و فقط برای طمع ، حرص و عقده، نوع دیگر را سلاخی می‌کند. از اورانگوتانی که مادر است و چهره غم زده از فقدان فرزندش، بیانگر ناامیدیِ عمیق است. تا گورخری که انسانی است که تاریخ انقضایش سر آمده و مانند تفاله ای دور انداخته می‌شود. و “ریچار پارکری” که نماد بقاست. نماد مبارزه برای زنده ماندن. چه زنده ماندنی؟ که چه بشود؟ برگشت به همان روزمرگی ملالت آور سابق؟ چسبیدن به همان ریسمان وابستگی و مرگی که هیچ وقت عجله ای ندارد.

در انتهای فیلم دو روایت از “پی” نقل می شود. روایتی همراه حیوانات در قایق و روایتِ دیگر جمعی بازمانده از خدمه کشتی در قایق. ولی فصل مشترک این دو داستان خود “پی” و “ریچارد پارکر” است. در حقیقت پی و ببر یکی هستند. گویی از زمان سقوط، روحشان دو پاره شده و با هم زندگی می کنند. کنش و واکنشی هستند که زنده نگاهشان می دارد.

“سرکوب یک احساس فقط اون احساس رو قویتر میکنه”

“زندگی پی” روایتی خیال پردازانه دارد. از رقص عروسان دریایی تا جزیره ای که به نیم بدن زنی می مانند. جزیره ای که مانند زندگی مدرن همه چیز را در خود می‌بلعد. از تصاویر وهم برانگیز از اقیانوسِ آینه ای، که گویی خودمان را در برابر خودمان قرار می‌دهد. تا فیلتری که از آن به درون نگاه می‌کند. همه و همه رویا پردازانه است. گویی “کریشنا( از خدایان هندو)” دهان خود را باز کرده و ما عالم را در حال تماشا هستیم. و یا شاید “ویشنو( از خدایان هندو)” تمام این ها را در ذهنش مجسم کرده است. شاید همگی تصوری از خدایی باشیم که در ذهنش اینگونه تقدیر ها را رقم می‌زند!!!

در نهایت؛ “زندگی پی” دستاوردی بزرگ برای بعد تکنیکی سینما به شمار می‌رود. دستاوردی که سعی دارد تکنیک را به خدمت فرم در آورد. دستاوردی که ۴ مجسمه اسکار برایش به همراه داشت. و در آخر “زندگی پی” تلاشی برای یادآوری بعدی در انسان امروز است. بعدی معنا گرا که فقدانش حس می شود. صداهایی نهان که وجود دارند، حس می شوند ولی اثباتش درونی است. راهی درونی است که از عمق وجود می‌گذرد. خدایی است که در درون اثبات می گردد. محبت و عشق است که از مُثُل بر قلب ها هبوط می‌کند. و در آخر این یک پیپی نیست که با کشیدنش سرشار از فهم شوی. صدایی گمشده است که “اشنباخ” را به ونیز و “ریچارد پارکر” را به قایق باز می‌گرداند.

زندگی پی فیلمی از انگ لی محصول 2012

زندگی پی فیلمی از انگ لی محصول ۲۰۱۲

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندید به صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

12 + نه =

برو بالا