تکنولوژی

فرهنگ استفاده از تکنولوژی و شبکه های مجازی در ابتدای مسیر است

تکنولوژی زاییده دست بشر است و چیزی نیست جز ابزاری برای رسیدن انسانها به هر آنچه که کمال آدمی نامیده می شود.

اما اگر خوب به اوضاع و احوال زندگی های امروز نگاه کنیم چه چیزی میبینم ؟

ابزار های ریز و درشتی که جزیی از نیاز ما شده اند، اطرافمان را گرفته و گاهی اوقات آنقدر راه برای گذراندن وقت با آنها داریم که نمیدانیم چه کنیم ! و خیلی وقت های دیگر آنچنان از نبودنشان بی تاب می شویم که تحمل دوری از آنها برآیمان سخت می شود.

“آیا این ابزار ها هستند که به زندگی ما شکل می دهند ؟ یا ما با هدف و مرز بندی دقیق باید آنها را به کار بگیریم تا بهتر زندگی کنیم ؟”

این روزها گوشی های تلفن همراه سهم بسزایی از اوقات ما را به خود اختصاص داده اند. به طوری که کودک و بزرگسال توجیهی برای استفاده مکرر و دور نبودن از گوشی موبایل یا تبلت دارند ! مطالعه، بازی، ارتباط، عکاسی و … رفع تمامی این نیازها به وسیله گوش های هوشمند امکان پذیر است.

دسترسی به اینترنت بسیار آسان تر و ارزان تر از قبل شده است و هرکجا جمعی دور هم هستند بلافاصله بعد از احوال پرسی سراغ اینترنت را می گیرند تا مبادا پیام یا لایکی از قلم بیفتد. مهمانی های خانوادگی یا دوستانه و جمع های پر از سروصدا که با حضور پر رنگ پدر بزرگ ها و مادر بزرگ ها پر رونق میشد، رنگ و لعاب عوض کرده است.

بی شک و به اذعان همه اوضاع و احوال بهتر نشده !

فرهنگ و اعتقادات مردمان فارسی زبان و ایرانی بسیار فراتر و پربار تر از حد گفتمان مختصر ماست، اما تزریق نادرست تکنولوژی رنگ و بوی خاص و منحصر به فرد و زیبای ایران و ایرانی را به چالش کشیده است و متاسفانه هیچ یک از ارگان ها و یا مسئولین صاحب امر حتی به خود اجازه نمیدهند جز راجع به فیلترینگ و بستن شبکه های در دسترس اظهار نظری داشته باشند، چه برسد به آموزش و ارائه ی راهکار برای استفاده صحیح آنها به مردم.

هریک از نرم افزارهای پر کاربرد این روزها مثل viber و whatsapp و … با هدف خاصی توسط طراحان پیاده سازی شده اند. اما آیا نحوه استفاده ی ما تطابقی با اهداف و مقصود نهایی طراح این نرم افزارها دارد ؟ ارسال مداوم تصاویر و محتواها (بد یا خوب) در گروه های چند ده تا چند صد نفری، ارسال پیام ها و متونی که ارزش محتوایی چندانی ندارند، اتفاقی است که این روزها در برنامه های اینچنینی رایج شده است.

بدون شک برای شما هم پیش آمده که اگر یک روز دسترسی به اینترنت نداشته باشید بلافاصله بعد از اتصال ، گوشی از انبوه پیام ها پر می شود، هزاران پیام در Messenger های مختلف برایتان صف می کشند، که اگر به حق قضاوت کنیم خواندن و نخواندن آن ها فرق چندانی برایمان ندارد.

بیایید تامل کنیم، لطفا …

ساعت های با هم بودنمان، ساعتهای مطالعه، ساعتهای استراحت، ساعتهای ورزش، ساعت های قصه شنیدن کودکان، ساعت های پای صحبت بزرگتر ها نشستن، همه و همه جایشان را به گذراندن وقت با گوشی های موبایل یا تبلت ، بازی کردن و ارسال پیام های بدون هدف و مقصود داده اند.

ابزارهای این روزها علی رغم هزینه زیادی که دارند ، وقتمان را هم کامل پر کرده اند تا دقیقا چیزی را از قلم نینداخته باشند.

فرهنگ استفاده ، بزرگ ترین نقطه ضعف ما در مقابل این گونه ابزارها و امکانات است ! بی شک اینکه “کمیته تبیین مصادیق مجرمانه ” تنها اعلام کند یا رد کند که استفاده از این گونه ابزار ها مصداق جرم است و تصمیمی هرچند صحیح یا غلط پیرامون فیلتر شدن یا نشدن صادر شود، راهکار و شیوه صحیح برای مقابله و یا کنترل این جریان نبوده و نخواهد بود. مقابله و ایجاد محدودیت بدون شک کاربران را بلافاصله به استفاده از ابزارهای مشابه که تعداد زیادی دارند سوق خواهد داد.
بحث پیرامون این مطلب را با توجه به بازخورد ادامه خواهیم داد و از تمامی دوستان یک پزشک می خواهیم ایده های خود را برای فرهنگ سازی استفاده از این گونه بسترها با ما در میان بگذارند.

بیاییم با هم و در کنار هم بمانیم ، و اجازه ندهیم که هیچ ابزاری جایگزین روابط انسانی و عاطفی شود.

در حد اعتدال به ابزارها اجازه ورود به زندگی دادن هنر است، هنرمند باشیم.

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندید به صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دوازده − هفت =

برو بالا