ویپلش فیلمی از دیمین شزل محصول سال ۲۰۱۴
سینما

این ضربه دلخواهِ من نیست؛ نگاهی به فیلم شلاق (Whiplash) محصول سال ۲۰۱۴

شلاق از آخرین ساخته های شزل دیمین، کارگردان جوان و خوش آوازه ی این روزهای هالیوود است. دیمین در این فیلم از جی کی سیمونز با تجربه برای نقش آفرینی کرکتری به نام فلچر استفاده کرده است. شخصیتی سخت گیر، منظم و پر اقتدار که از هر روشی برای رسیدن به هدفش استفاده می کند. انسانی و غیر انسانی بودن روش برایش کوچکترین اهمیتی ندارد. وی معلمی است که هدف تمام وسایل را برایش توجیه می کند و سیمونز به شکل فوق العاده ای از عهده آن بر آمده است.

شلاق از آخرین ساخته های شزل دیمین، کارگردان جوان و خوش آوازه ی این روزهای هالیوود است. دیمین در این فیلم از جی کی سیمونز با تجربه برای نقش آفرینی کرکتری به نام فلچر استفاده کرده است. شخصیتی سخت گیر، منظم و پر اقتدار که از هر روشی برای رسیدن به هدفش استفاده می کند. انسانی و غیر انسانی بودن روش برایش کوچکترین اهمیتی ندارد. وی معلمی است که هدف تمام وسایل را برایش توجیه می کند و سیمونز به شکل فوق العاده ای از عهده آن بر آمده است.

وی؛ پس از سال ها فعالیت اسکار نقش مکمل را به دست آورد.

ویپلش فیلمی از دیمین شزل محصول سال ۲۰۱۴

ویپلش فیلمی از دیمین شزل محصول سال ۲۰۱۴

شلاقِ دیمن فیلمی است درباره شکست و پیروزی، غرور و حقارت. درباره کسانی است که دل بسته کاری هستند و بدون خون و عرق انتظار بهترین را دارند. شلاق، داستان پسری به نام اندرو با بازی مایلز تِلِر است که در رویای موسیقی جز وارد مدرسه شِفِر به عنوان درامر می شود و در سال اول مسیرش به فلچر معلمِ اسطوره ایه مدرسه گره می خورد و این آغاز چالشی در مسیر حرفه ایه اندرو است.

به قول راجر مور: بازی تلر فوق‌العاده است و به بیننده اندک امیدی می‌دهد که پوست این پسرک آن قدری دوام می‌آورد تا زیر ضربات فلچر پینه ببندد. البته اگر اشتیاقش برای مقبول واقع شدن قبلاً دیوانه‌اش نکند.

فیلم کاملا خود را بی رحم نشان می دهد. نمایش بند بند شدن روح اندرو در سکانس های تکنوازیش برای بهبود کیفیت کار خود دارای پرداخت و تدوین تامل آوری است.

فضاهای پر تنش و گاها هیستریک که دیمین در اتاق  استدیو گروه در حال تمرین کردن است به نمایش می گذارد. شکنجه را به تصویر می کشد؛ شکنجه ی روح و نه جسم. از آن دسته شکنجه هایی که روح را جلا می دهد و قدرتی در درون انسان معرفی می کند که کلید گمشده معماهاست. البته اگر بتوان از استدیو خارج شد!!!!

“شلاق” و “لالا لند” دو ساخته آخر دیمن به وضوح علاقه وی به موسیقی جز را به مخاطب یاد آور می شود و به نظر می رسد دیمن رسالتی بر دوش خود احساس می کند که باید این سبک را دوباره به جهانیان بشناسد و احساس نهفته در آن را در همگان زنده کند.

شلاق در اسکار سال ۲۰۱۵ نیز حضوری موفق را تجربه کرد و نتیجه آن نامزدی در پنج رشته و بردن ۳ جایزه بود. فیلمی که مورد توجه منتقدان قرار گرفت.

وقتی به انتهای فیلم می رسیم، با سکانسی فوق العاده و پر ظرافت همراه هستیم. دقایقی که نفس را در سینه حبس خواهد کرد و پایانی پرشکوه برای این سودای موسیقی جز رقم خواهد زد.

“شلاق” فیلمی است که مدام به ما یاد آور می شود که خواستن هرچیز بهایی دارد. خواستن مسیری است که از خودمان شروع می شود. از دردهایی که تحمل می کنیم، از عشق هایی که در سینه خفه می کنیم و در آخر دگردیسیِ درونی است که خود خواسته باید بپذیریم تا به هدف برسیم. می توان شلاق را ذهن عصیان گرِ انسان هایی دانست که از فست فوود های چرند روزانه خسته اند و به تغییر فکر می کنند. انسان هایی که روزمرگی را سَمی می پندارند که جوامع را با آن مَسخ کرده اند و مدام دنبال شکستن پیله ای هستند که جبر جغرافیایی، خانوادگی، فرهنگی و اجتماعی به دورشان تنینده است. انسان هایی که به بهتر شدن و بهتر بودن می اندیشند.

ویپلش فیلمی از دیمین شزل محصول سال ۲۰۱۴

ویپلش فیلمی از دیمین شزل محصول سال ۲۰۱۴

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندید به صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پانزده − 12 =

برو بالا