ملی و راه های نرفته اش
سینما

نگاهی انتقادی به فیلم “ملی و راههای نرفته اش” آخرین ساخته‌ی تهمینه میلانی

“ملی و راههای نرفته اش” فیلمی به کارگردانی تهمینه میلانی و با بازی ماهور الوند، میلاد کی مرام، جمشید هاشم پور و افسر اسدی است که در سال ۱۳۹۵ ساخته شد و اکنون در سینماهای کشور به اکران درآمده است.

داستان فیلم از این قرار است که ملی (ماهور الوند) دختر جوانی از خانواده ای سنتی؛ عاشق پسری به نام سیامک (میلاد کی مرام) می شود و علی رغم مخالفت های خانواده ی خود با او ازدواج می کند. در همان شب اول ازدواج مشکلات ملی و سیامک آغاز می شوند. در سکانس اول فیلم با صحنه ای مواجه می شویم که ملی در صندوق عقب خودرویی قرار دارد و با موبایل خود از شخصی در خواست کمک می کند. این به اصطلاح فلش فوروارد که در سبک های هالیوودی نمونه های زیادی از آن را شاهد بوده ایم شاید قصد دارد تا مخاطب خود را بیشتر در فضای فیلم قرار دهد.

ملی و راه های نرفته اش، کاری از تهمینه میلانی

ملی و راه های نرفته اش، کاری از تهمینه میلانی

در فیلم “ملی و راههای نرفته اش” به نظر می رسد که مخاطب در چند دقیقه ی اول فیلم در جریان کامل فضای روایت قرار می گیرد و این به معنای خوب بودن و یا بد بودن این اتفاق نیست؛ اما سوال اینجاست که آیا بهتر نبود قبل از اینکه با سرعت زیاد سر اصل مطلب برود، مخاطب را با شخصیت ها، زندگی واقعی آن ها و شرایط کلی شان آشنا می کرد؟ مخاطب تنها با دیدن پوستر فیلم و سکانس اول شاید بتواند پیش بینی کند که با چه ماجرایی مواجه است. وقتی که به داستان فیلم نگاهی بیندازیم و همچنین اگر آثار قبلی تهمینه میلانی را دیده باشیم، احتمالا با دیدن تنها ۱۰ دقیقه از فیلم ملی و راههای نرفته اش، به فضای “دوزن” می رویم و آن فیلم بار دیگر جلوی چشم مان نقش می بندد که اگر چنین اتفاقی برای هر مخاطبی از این فیلم بیفتد طبیعی است.

اثر تازه ی تهمینه میلانی به شدت بوی آثار دهه ی هفتاد و هشتاد او را به مشام مخاطب می رساند. تکنیک های کارگردانی، شخصیت پردازی و دیالوگ ها نیز می تواند ما را به حال و هوای فیلم “دوزن” که البته فیلم تاثیر گذاری در زمان خود بود ببرد. اما آیا “ملی و راههای نرفته اش” می تواند به میزان فیلم های مشابه خود “دوزن” و حتی “قرمز” در دهه ۷۰ تاثیر گذار باشد؟ آیا هنوز واقعیت اجتماعِ طبقه ی متوسط ایران مانند همان دوران، از نظر وضعیت جامعه ی زنان و رابطه ی آن ها با اجتماع و همچنین مردان است؟ به راستی دغدغه ی “ملی و راههای نرفته اش” چیست؟! آیا مقصود نشان دادن مردان مریض احوال (به لحاظ روانی) است؟  و یا اینکه نقد فیلم متوجه زنان ناتوان است؟ که البته مورد آخر بعید است زیرا وقتی به شخصیت پردازی ها در فیلم نگاه می کنیم این احتمال کم می شود.

ملی، دختر ناتوانی نیست و به نظر می رسد که اگر پدر و برادری زورگو و متعصب نداشت سرنوشت دیگری در انتظارش بود. چنانکه او در جایی از فیلم اظهار می کند که اگر رفتار متعصب پدر و برادرش نبود او سیامک را انتخاب نمی کرد و دچار مشکلات کنونی خود هم نمی شد. اما با توجه به شناختن کارگردان فیلم و دغدغه ها و نظرات همیشگی اش، امکان ایجاد شدن سوال های بسیاری برای مخاطب فیلم جدید او به وجود می آید. آیا نگاه “ملی و راههای نرفته اش” یک طرفه به نظر نمی رسد؟ آیا اگر می خواهیم مسئله ی روانی خانوادگی “سیامک” را باز کنیم نباید کمی بیشتر به آن بپردازیم و تنها چند دیالوگ برای طرح این موضوع کافی است؟! در اینکه سیامک شخصیتی قربانی است شکی نیست اما درباره ی سایر مردان فیلم چه اتفاقی افتاده است؟ مردهای “ملی و راههای نرفته اش” یا زورگو، متعصب و بیمار هستند یا مردانی فاقد هویت انسانی و یا اگر دارای شخصیت مثبتی هستند، ما هرگز او را نمی بینیم و فقط با مشاوره ها و کمک های نصفه و نیمه ی وی به شخصیت اصلی داستان، متوجه ی او می شویم.

از دیگر نکاتی که می شود در اثر اخیر تهمینه میلانی به آن اشاره کرد این است که ما به هیچ وجه و هیچ گاه لحظاتی از زندگی عادی شخصیت های فیلم یعنی زمانی که با یکدیگر درگیر نیستند را نمی بینیم و این موضوع ممکن است این سوال را ایجاد کند که آیا مردی که خشن و بیمار است هر روز همسر خود را کتک می زند؟ آیا یک زوج در طول یک رابطه علارقم تمام مشکلاتی که در پیش دارند، نمی توانند لحظاتی خوش و شاداب را تجربه کنند؟ شاید چنین سوال هایی سبب می شوند که ما دیگر با ملیِ فیلم “ملی و راههای نرفته اش” مانند “فرشته” (نیکی کریمی) در فیلم دوزن همذات پنداری نکنیم. مخاطب شاید فرشته را با مقتضیات زمان داستان (اوایل دهه ی ۶۰) باور کند و بپذیرد، اما ملی دیگر فرشته نیست. ملی دختری است در این دوره و برای این زمان، با خانواده ای که از نظر مالی مشکلی ندارند. او در تهران مدرسه رفته و بزرگ شده است و با توجه به طبقه ی اجتماعی او این سادگی اغراق شده و زودباوری او کمی دور از انتظار است. حال بعد از اشاره به موارد بالا شاید لازم باشد به این نکته بپردازیم که بازیگر نقش ملی (ماهور الوند) توانسته بود در این فیلم نقش خود را به صورتی باورپذیر ایفا کند و این نکته ی مثبتی برای بازیگر جوانی چون او به حساب می آید. و دیگر نکته ی مثبت فیلم شخصیت پردازی مادر سیامک (افسر اسدی) و بازی خوب وی است که توانسته از نکات قوت فیلم “ملی و راههای نرفته اش” باشد.

ملی و راه های نرفته اش، کاری از تهمینه میلان

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندید به صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

2 + 19 =

برو بالا