ادبیات ایران

نگاهی اجمالی بر آثار مصطفی مستور؛ بهترین شکل ممکن بوسیدن روی ماه خدا…

مصطفی مستور نویسنده، پژوهشگر و مترجم متولد ۱۳۴۳ در تهران است که بیشتر او را به واسطه ی داستان هایش می شناسیم. وی دوره کارشناسی خود را در رشته ی مهندسی عمران گذراند و برای دوره ی کارشناسی ارشد رشته ی ادبیات فارسی را برگزید. اولین داستان مستور سال ۱۳۶۹ در مجله ی کیان به چاپ رسید و سپس در سال ۱۳۷۷ اولین مجموعه داستان خویش را به نام “عشق روی پیاده ‌رو” که شامل ۱۲ داستان کوتاه بود به چاپ رساند.

مصطفی مستور نویسنده، پژوهشگر و مترجم متولد ۱۳۴۳ در تهران است که بیشتر او را به واسطه ی داستان هایش می شناسیم. وی دوره کارشناسی خود را در رشته ی مهندسی عمران گذراند و برای دوره ی کارشناسی ارشد رشته ی ادبیات فارسی را برگزید. اولین داستان مستور سال ۱۳۶۹ در مجله ی کیان به چاپ رسید و سپس در سال ۱۳۷۷  اولین مجموعه داستان خویش را به نام “عشق روی پیاده ‌رو” که شامل ۱۲ داستان کوتاه  بود به چاپ رساند.

آثار داستانی مستور تا امروز عبارتند از: بهترین شکل ممکن (مجموعه داستان)، سه گزارش کوتاه دربارهٔ نوید و نگار، روی ماه خداوند را ببوس (رمان)، تهران در بعد از ظهر (مجموعه داستان)، استخوان خوک و دست‌های جذامی (رمان)، من دانای کل هستم (مجموعه داستان)، رساله ای درباره نادر فارابی (رمان)، من گنجشک نیستم (رمان)، حکایت عشقی بی‌قاف بی‌شین بی‌نقطه (مجموعه داستان) و عشق روی پیاده رو.

بررسی آثار مصطفی مستور

مصطفی مستور را شاید بتوان نویسنده ای دانست که در آثار او قبل از هر چیز حضور “اندیشه” را می بینیم. به عبارتی داستان ها و شخصیت های مستور سرشار از اندیشه اند. شخصیت های داستان های کوتاه و بلند مستور علاوه بر اینکه مانند همه ی انسان ها تاثیر گرفته و رشد کرده در محیط اطراف خود می باشند، هر کدام دارای یک فلسفه می باشند. اما این فلسفه و اندیشه باعث نمی شود که خواننده با اثری سخنران و فلسفه زده مواجه باشد.

داستان ها چنان پر قصه و شخصیت پردازی ها عمیق است که مخاطب به هیچ عنوان حضور یک نویسنده ی اندیشمند را در پشت اثر حس نمی کند. شاید گاهی مخاطب در مواجه های ابتدایی با آثار او گمان کند که با نویسنده ای تماما” پست مدرن طرف است اما کمی که بگذرد مخاطب ناخودآگاه جذب نگاه اندیشمند و حتی عامیانه ی وی می شود. عامیانه در اینجا شاید به معنای همان الگوگیری از کهن الگوهای خیر و شر باشد که مستور در داستان هایش از آن ها استفاده می کند.

می توان گفت که مصطفی مستور در تمام آثارش اندوهی عمیق وجود دارد که در نهایت از پس این اندوه بزرگ و عمیق روزنه ی نوری پدید می آید. شاید این اندوه موجود در آثار مستور هم به همان نگاه فلسفی و یا حتی مذهبی او برمی گردد. شاید یکی از ویژگی هایی که باعث جذب مخاطب در آثار او می شود، زبان آثار وی باشد. زبان آثار او زبانی محاوره و پر از اطناب و تفصیل و ایجاز است. همچنین او در زبان داستان هایش به گونه ای فضاسازی می کند که این فضاسازی ها را استفاده از کلمات انگلیسی ، شعری کوتاه و … ایجاد می کند.

دیگر ویژگی قابل توجه، شخصیت پردازی در داستان های کوتاه و رمان های مستور است. او شخصیت ها را مدام در موقعیت های مختلف محک می زند و به نوعی می توان گفت با آن ها بازی می کند. او در معرفی شخصیت های داستان به گونه ای مهندسی اطلاعات می کند. اطلاعات از شخصیت ها به مخاطب به نحوی داده می شود که مخاطب به آنها رجوع می کند و درگیر آن ها می شود و از آنها برای کشف شخصیت بهره می برد.

همین شخصیت پردازی و پیچیدگی شخصیت ها گویی تنها به شناخت آدم های داستان کمک نمی کند بلکه این کاوش عمیق آدم های داستان حتی منجر به شناخت بیشتر انسان از انسان و جامعه می شود.

جدیدترین اثر مصطفی مستور در سال ۱۳۹۵ به نام «بهترین شکل ممکن» به چاپ رسید. این کتاب مجموعه داستانی حاوی شش داستان کوتاه است. داستان‌ها عبارت‌اند از: «شیراز»، «تهران»، «بندر انزلی»، «مشهد»، «اهواز» و «اصفهان». این کتاب که اکنون چاپ چهارم آن در دسترس است، توسط نشر چشمه منتشر شده است.

مصطفی مستور، نویسنده، متولد ۱۳۴۳

مصطفی مستور، نویسنده، متولد ۱۳۴۳

 

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندید به صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

13 + 11 =

برو بالا