پترسون کاری از جیم جارموش محصول سال ۲۰۱۶
سینما

نگاهی به فیلم «پترسون» کاری از جیم جارموش؛ جشنی بیکران برای بزرگداشت لذتی یکنواخت

فیلم سینمایی پترسون محصول سال ۲۰۱۶ میلادی آخرین فیلم “جیم جارموش” کارگردان، نویسنده و تهیه کننده ی آمریکایی است.

فیلم سینمایی پترسون محصول سال ۲۰۱۶ میلادی آخرین فیلم “جیم جارموش” کارگردان، نویسنده و تهیه کننده ی آمریکایی است.

او که به عنوان سمبل سینمای مستقل آمریکا به حساب می آید، روایت گری مینیمال (ساده) از ویژگی آثارش به شمار می آید. جارموش در فیلم هایی نیز به عنوان بازیگر ایفای نقش کرده، به گفته ی خودش هدف او از بازیگری فقط درک حس و حال بازیگران در سمت دیگر دوربین بوده است. در سال ۲۰۱۴ او اعلام کرد که قصد دارد فیلمی درباره ی شاعری بسازد که در پترسون نیوجرسی زندگی می کند. فیلم در سال ۲۰۱۵ در مدت زمان سی روز در نیوجرسی و نیویورک فیلمبرداری شد.

پترسون کاری از جیم جارموش محصول سال ۲۰۱۶

پترسون کاری از جیم جارموش محصول سال ۲۰۱۶

داستان با بازی “آدام درایور” و “گلشیفته فراهانی” از روزمرگی شیرین زوجی ساکن در شهر پترسون ایالت نیوجرسی حکایت می کند. فیلم در مدت یک هفته ی آرام در پاییز اتفاق می افتد. پترسون نام شخصیت اول فیلم، مردی است که با شهرش هم نام است و این به او نوعی رضایتِ همراه با غرور را بخشیده است. او راننده ی اتوبوس است و در اوقات فراغتش شعر می گوید و هر روز صبح بدون زنگ زدنِ ساعت در حدود ۶ صبح بیدار می شود. همسر او، لارا دورگه است و نیمی ایرانی دارد، کیک فنجانی می پزد و به کارهای هنری علاقه دارد. نقش و نگارهایی که او روی پرده، فرش، مبل، گیتار و …  رقم می زند تم ایرانی دارند. دو آهنگ «سلطان قلب ها» با آهنگسازی انوشیروان روحانی و «کیه کیه در میزنه» با تنظیم جواد معروفی از جمله موزیک فیلم هستند.

“ران پَجِت” شاعر محبوب جارموش، اشعار منسوب به شخصیت پترسون را ارائه کرد و جارموش شعر «آبشار» را برای فیلم نوشت. این اشعار در فیلم، زمانی که پترسون آن ها را در دفترش می نویسد روی تصویر پدیدار می شود و همین به جذابیت بصری فیلم کمک می کند.

پترسون سعادت پیله وار زندگی زناشویی را نشان می دهد، بلوغی بزرگسالانه که نتیجه ی پختگی است. به حدی که حتی آکسسوارهای خانه هم در این سعادت دخیل است. اشاره به جعبه های زیبای کبریت که منبع شعر برای پترسون شاعر می شود. زوج فیلم با عشق و علاقه بسیار این نوع زندگی را پذیرفته و به دنبال کشف عجیب و غریبی از ناشناخته ها نمی روند. البته که زن در این زمینه پیشروتر از مرد است و در صحنه ای نشان می دهد که می خواهد خواننده ی کانتری شود و در طرف دیگر پترسون حتی نمی خواهد اشعارش را چاپ کند و قصد دارد که شاعر گمنام بماند.

با این حال این حقیقت در فیلم بارز است که زندگی با داشتن آرزوها و هیجانات بسیار، تنها یک روزمرگی ساده است. شاید کلیشه وار باشد اما به راستی هنر آن است که از این یکنواختی با جزییات کوچک بتوان لذت برد. هنری که برای همگان در زندگی شان میسر نیست. به حدی که بعد از دیدن فیلم در تار و پود تماشاگر لذتی آرام رسوخ می کند که حتی می تواند این حس، زمینه ی نوعی تغییر و تحول درباره ی نوع نگرش به زندگی را برای او فراهم کند. حال جارموش کارگردانی است که این سر هم چینی را با زیبایی و درایت انجام داده به حدی که از سگ خانه، سگی به نام ماروین هم بازی زیبایی گرفته است.

“درایور” به زیبایی از عهده ی نقشش برآمده و دریافت جایزه ی بهترین بازیگر مرد از انجمن منتقدان فیلم تورنتو و انجمن منتقدان فیلم لس آنجلس نیز بر آن صحه می گذارد. جارموش درباره ی فیلم آخرش چنین اظهار نظر می کند: «این فقط یک داستان آرام است و زندگی همیشه دراماتیک نیست. این فیلم درباره ی زندگی روزمره است. این که فیلم یک پادزهر برای تمام این تحرکات، خشونت ها، سوء استفاده از زنان و درگیری بین مردم است چنان از روی عمد نبوده اما بخشی از آن است. ما به فیلم های از نوع دیگر نیاز داریم. با این فیلم امید من این است که شما زیاد به طرح داستان اهمیت ندهید. من در تلاش برای پیدا کردن راهی ذن مانند هستم که در آن شما فقط به لحظه اهمیت دهید و در لحظه باشید و زیاد به آنچه که بعد اتفاق خواهد افتاد اهمیت ندهید.» او با این حرف هایش حجت را تمام می کند.

زندگی یعنی همین پروازها

صبح ها، لبخندها، آوازها

پترسون کاری از جیم جارموش محصول سال ۲۰۱۶

پترسون کاری از جیم جارموش محصول سال ۲۰۱۶

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندید به صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

هجده − 12 =

برو بالا