هاروکی موراکامی متولد ۱۹۴۹
ادبیات جهان

هاروکی موراکامی، یک سوررئالیسمِ رئالیسم؛ ” بهترین راه پی بردن به حقیقت آن است که تا می توانی از آن فاصله بگیری”

نکته ی جالب در آثار موراکامی شاید این باشد که فضای سوررئالیستی و مبهم آثار وی هرگز باعث نشده اند که تنها قشر خاصی از جمعیت کتابخوان به آثار وی علاقه مند باشند. در سال های اخیر وقتی سالانه به پرفروشترین کتاب ها نگاهی می اندازیم می بینیم که آثار موراکامی در کنار آثار فاخر و متوسط همیشه حضور دارند.

هاروکی موراکامی (۱۹۴۹) نویسنده ی مشهور و برجسته ی ژاپن است. آثار شناخته شده ی وی عبارتند از: کافکا در کرانه، پس از تاریکی، قورباغه و پای عسلی، کجا ممکن است پیدایش کنم، بعد از زلزله، تعقیب گوسفند وحشی، سرزمین عجایب و پایان جهان، کینو، جنگل نروژی و وقتی از دو حرف می زنم از چه حرف می زنم.

شاید براس شناخت آثار و ایدئولوژی موراکامی، همین جمله از او کافی باشد که می گوید: ” بهترین راه پی بردن به حقیقت آن است که تا می توانی از آن فاصله بگیری”. داستان های موراکامی همانند همین جمله در حال دور شدن از حقیقت است که این دوری باعث نزدیک شدن به آن می شود.

نکته ی جالب در آثار موراکامی شاید این باشد که فضای سوررئالیستی و مبهم آثار وی هرگز باعث نشده اند که تنها قشر خاصی از جمعیت کتابخوان به آثار وی علاقه مند باشند. در سال های اخیر وقتی  سالانه به پرفروشترین کتاب ها نگاهی می اندازیم می بینیم که آثار موراکامی در کنار آثار فاخر و متوسط همیشه حضور دارند.

اغلب داستان های او با یک اتفاق آغاز می شود. قهرمان های آثار موراکامی همیشه در حال کندوکاو چیزی هستند. این کند و کاو در منفعل ترین شخصیت های موراکامی هم وجود دارد. این جستجوگری منجر به کشفی عمیق و بزرگ می شود. قهرمان از یک نقطه ی واقعی و ملموس مسیر  را آغاز می کند و سپس از میانه ی راه وارد دنیایی عجیب و عمیق می شود. این سفر تقریبا در تمام آثار موراکامی به اشکال مختلف وجود دارد.

تغییرات در داستان های هاروکی موراکامی ناگهان اتفاق می افتند و ناگهان خواننده را غافلگیر می کند اما این تغییر فضا و تغییرات بزرگ داستان چنان تنیده به روایت عمل می کنند که احتمالا خواننده آن را هضم می کند و این شاید به دلیل اعتمادی است که نویسنده ایجاد کرده و خواننده به داستان اعتماد می کند.او در آثارش  مدام در میان شگفتی و واقعیت، ابهام و شفافیت رابطه ای برقرار می کند که شاید خواننده ی اثر، جدایی و تضاد این ابهام و شفافیت را حس نکند و داستان را علی رغم تمام اتفاقات متضاد و وهم انگیز، حقیقت بداند.

کتاب “پس از زلزله” هاروکی موراکامی شامل شش داستان کوتاه است. داستان های این کتاب به طور مجزا از هم هستند اما در این میان اتفاقی مشترک وجود دارد که این، زلزله کوبه است. تمام این  داستان‌ ها در فوریه ۱۹۹۵ به وقوع می‌ پیوندند که یک ماه پس از زلزله کوبه و یک ماه قبل از حمله گازی تروریستی به متروی توکیو است.

مثال؛

در زمان خواندن این کتاب در تمام داستان ها به احتمال زیاد، خواننده یک بهت و شوک ویژه ای که از حادثه منجر می شود را حس می کند. موراکامی زمانی را در میان دو حادثه انتخاب کرده است. داستان های مجموعه ی “بعد از زلزله” برعکس تمام آثار موراکامی به صورت سوم شخص روایت می شود. (وی اغلب به روایت اول شخص داستان می نویسد) در ضمن گفتنی است، عوامل سورئالیستی که اغلب در آثار موراکامی حضور دارند در این مجموعه به چشم نمی خورند جز یکی از داستان ها. همانطور که گفته شد داستان به عواقب و خسارات زلزله می پردازد و آن را بررسی می کند اما این آسیب ها، صدماتی غیر از آوار شدن خانه ها و خرابی های معمول زلزله است. موراکامی در این مجموعه به حادثه ای مانند زلزله و عواقب آن به شکلی متفاوت نگریسته است.

داستان‌های مجموعه ی بعد از زلزله عبارتند از: بشقاب پرنده در کوشیرو، منظره‌ای با اتوی چدنی، همه بچه‌های خدا حق دارند برقصند، تایلند، قورباغه‌ی عظیم توکیو را نجات می‌دهد و شیرینی عسلی هستند. این مجموعه توسط انتشارت مختلف در سال‌های مختلف در ایران منتشر شده است که برخی از نسخه‌ها شامل چهار یا پنج داستان از این شش داستان هستند. انتشارات نگاه نیز از جمله انتشاراتی است که این مجموعه را منتشر کرده است.

هاروکی موراکامی متولد ۱۹۴۹

هاروکی موراکامی متولد ۱۹۴۹

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندید به صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
برای درج دیدگاه کلیک کنید

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پنج × چهار =

برو بالا