ادبیات جهان

مروری کوتاه بر زندگی چارلز بوکفسکی؛ “تلاش نکن”

فرق میان زندگی با هنر این است که هنر قابل تحمل تر است.

چارلز بوکفسکی در سال ۱۹۲۰ میلادی از مادری آلمانی و پدری آمریکایی-لهستانی با نام اصلی هاینریش کارل بوکفسکی در آندرناخ آلمان متولد شد. او بعد از سقوط اقتصاد آلمان و جنگ جهانی اول در سه سالگی همراه پدر و مادرش به آمریکا مهاجرت کرد. چارلز در نوجوانی مبتلا به آکنه ی شدیدی شد که تا پایان عمر او را آبله رو ساخت. او بعد از فارغ التحصیلی از دبیرستان لس آنجلس وارد کالج شهر لس آنجلس شد و واحدهای هنر، روزنامه نگاری و ادبیات را گذراند. در بیست سالگی پدرش بعد از خواندن نوشته های بوکفسکی، او را از خانه بیرون کرد و خانه به دوشی اش آغاز شد. اولین نوشته اش در ۲۴ سالگی در مجله ی “قصه” چاپ شد ولی آن قدر از فرایند انتشار آثارش دل زده شد که برای تقریباَ ۱۰ سال هیچ ننوشت. بیشتر این زمان را در آمریکا می چرخید و شغل های سطح پایین می پذیرفت و در اتاق های ارزان قیمت زندگی می کرد. در اوایل دهه ی ۵۰ میلادی، او شغلی در اداره ی پست آمریکا پیدا کرد ولی پس از ۳ سال رهایش کرد. در همین دوران نوشتن را دوباره شروع کرد. او همچنین نقاشی می کرد و کار تصویر سازی بعضی کتاب هایش را خود انجام می داد. در دهه ی ۶۰ دوباره به اداره ی پست لس آنجلس برگشت و برای بیش از ده سال در آن جا به عنوان نامه رسان ماندگار شد.

در سال ۱۹۶۳ اولین مجموعه شعر او به نام قلبم را در دستش می گیرد با پشتیبانی مالی یکی از دوستانش منتشر شد. هر روز هم در ستونی از یک روزنامه ی زیرزمینی لوس آنجلس می نوشت. در سال ۱۹۶۹ مدیر انتشارات بلک سپرو به بوکفسکی قول داد که تا پایان عمر ماهیانه صد دلار به او بپردازد به این شرط که او از اداره ی پست استعفا بدهد و نویسنده ای تمام وقت شود. بوکفسکی پذیرفت و برای قدردانی، حتی پس از مشهور شدنش، تمام کتاب هایش را با همین انتشارات کوچک منتشر کرد. او در نامه ای درباره ی این تصمیمش نوشته است: «دو راه داشتم، در اداره ی پست بمانم و دیوانه شوم یا بنویسم و گرسنگی بکشم. تصمیم گرفتم که گرسنگی بکشم.» به عبارتی گرسنگی کشیدن در راه هنر.

او یک ماه بعد از استعفایش اولین رمانش را با نام ادارۀ پست تمام کرد. بعد از این دوره بود که بوکفسکی مشهور شد، البته بیشتر در اروپا. به نظر خودش مطبوع ترین نوع شهرت را داشت چون در اروپا شناخته شده و در آمریکا ناشناخته بود. او در سن ۵۶ سالگی برای اولین بار از آمریکا خارج شد و برای شرکت در مراسم بزرگداشتی به کانادا رفت. یک بار هم به خاطر دعوتی به اروپا سفر کرد. نظر او درباره ی سفر چنین بود: «سفر جز دردسر و زحمت نیست.»

در تعداد زیادی از اشعار بوکفسکی، مرگ حضوری پر رنگ دارد. او شعری دارد به نام مرگ، سیگار برگ مرا می کشد، که سروده ی اواخر عمر اوست. او همان قدر که زندگی را دوست داشت همان قدر هم از هر چیزی که زندگی را بیالاید متنفر بود. در جایی گفته است: «من، به خوبی اعتقاد دارم. چیزی که درونمان وجود دارد و می تواند رشد کند. مثلاَ وقتی در جاده ای پر رفت و آمد غریبه ای به من راه می دهد تا رد شوم، قلبم گرم می شود.»

مجله ی تایمز به چارلز بوکفسکی «ملک الشعرای فرودستان آمریکا» لقب داده است ولی در واقع بزرگ ترین تحسین کنندگان او اروپایی هستند. مثلاَ ژان پل سارتر و ژان ژنه به او لقب بزرگترین شاعر امریکا را داده اند. معروف ترین کارهای او عبارتند از: عامه پسند (به عبارتی سوگند نامه اش)، زنان، موسیقی آب گرم، جنوب بی شمال، سوختن در آب غرق شدن در آتش، قصه هایی از یک جنون معمولی.                                                                                                                                          

او عاشق سلین و داستایوفسکی و از شکسپیر متنفر بود. بوکفسکی از قافیه پردازی گریزان بود تا این حد که کسی جرئت نداشت در برابر او حرف از قافیه بزند. از نظر او شعر یک محصول تقلبی، پرمدعا، تکراری، بیش از حد ظریف و نفیس بود اما او از یک شاعر چینی به نام «لی پو» که می­ توانست شعر ساده ی پنج شش خطی سرشار از احساس، واقعیت و شور بسراید تقدیر می کرد. بوکفسکی در اشعار خود جنبه های کارگر کارخانه ایِ زندگی را وارد کرد. به زعم او واقعیت های اساسی وجود هر آدمِ عادی چیزی است که قرن ها در شعر لحاظ نشده است. او از انسان گریزان بود و صورت او را هیولار وار، تهی، گنگ، بی احساس، پر شده از سرمایه داری و مظهر روزمرگی می دانست.

چارلز بوکفسکی پس از نوشتن هزاران شعر، صدها داستان کوتاه و شش رمان در ۷۳ سالگی در سال ۱۹۹۴ میلادی در کالیفرنیا درگذشت. مراسم تدفین او توسط راهبان بودایی انجام شد. روی سنگ قبرش حک شده است: تلاش نکن.

چیزهایی هست خیلی بدتر از تنهایی

اما سال ها طول می کشد تا این را بفهمی

وقتی هم که آخر سر می فهمی اش،

دیگر خیلی دیر شده.

و هیچ بدتر از

خیلی دیر نیست.

چارلز بوکفسکی ۱۹۲۰ – ۱۹۹۴

به کانال تلگرام نت نوشت بپیوندید به صفحه اینستاگرام نت نوشت بپیوندید
۴ دیدگاه

4 دیدگاه

  1. علی پوربافرانی

    علی پوربافرانی

    ۳ شهریور ۱۳۹۶ at ۲۰:۰۴

    0

    لذت خواندن کتاب عامه پسند رو هیچ وقت از یاد نخواهم برد

    • نهال حق دوست

      نهال حق دوست

      ۲۷ شهریور ۱۳۹۶ at ۱۰:۲۲

      0

      هوای خوب

      مثل زن خوب است

      همیشه نیست

      زمانی که هم است

      دیرپا نیست.

      مرد اما

      پایدار تر است.

      اگر بد باشد

      می تواند مدت ها بد بماند

      و اگر خوب باشد

      به این زودی بد نمی شود.

      اما زن عوض می شود

      با بچه،سن،رژیم،حرف،ماه

      بود و نبود آفتاب

      وقت خوش.

      زن را باید پرستاری کرد

      با عشق.

      حال آن که مرد

      می تواند نیرومند تر شود

      اگر به او نفرت بورزند.

  2. علی پوربافرانی

    علی پوربافرانی

    ۲۸ شهریور ۱۳۹۶ at ۲۰:۱۰

    0

    پیشنهادتون برای مطالعه یک اثر دیگه از “ملک الشعرای فرودستان امریکا” البته بعد از عامه پسند کدومه؟

    • نهال حق دوست

      نهال حق دوست

      ۲۹ شهریور ۱۳۹۶ at ۷:۴۵

      0

      من خیلی زیاد شعرهایش رو دوست دارم ولی موسیقی آب گرم هم کتاب جذابیه.

پاسخی بگذاید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

2 × دو =

برو بالا